VADERS EN EIEREN én bananen in OLV van Vreugde

De verwelkoming door Piet Piraat en de zoektocht naar de bananen leverde spannend theater op in OLV van Vreugde te Hulste. Een mooi ei werd er uitgebroed in het midden van de klas.
Een selectie uit de reacties:

“Ik vond het raar dat je gewoon zonder echte reden kost wenen. Jullie zijn goeie acteurs. Jullie waren mooi gekleed.”

“Het toneel was zeer mooi en er zaten grappige, triestige en mooie dingen in. Het was zeer spannend dat je niet zei wat je was. Het was erg triestig toen de mama wegging omdat ik vind dat mama’s niet mogen weggaan en je laat het ei en de vader alleen achter. Maar ik vond het wel zeer mooi.”

“Ik vond het grappig toen ze haar ei uitbrodde. En ik vond het leuk dat de man die gedichtjes deed.”

“Het was mooi toen je met jullie gezichten tegen elkaar waren. Het was ook leuk toen jullie zo boos waren. Het was trist toen de vrouw begon te wenen. Toen jullie binnen kwamen was ik geschrokken. Ik wist van niks en de anderen ook niet.”

“Ze hebben goed geacteerd en gearticuleerd. Ik vond het grappig dat die moeder dat geluid maakte toen ze het ei uitbroedde en die man op juffrouws bureau stond. En die gedichten waren ook heel grappig.”

“Ik vond het mooi en grappig. Op het eerst dacht ik dat er mimmespelers kwamen, dan vampiers en dan wist ik het toch: PINGUINS.”

‘Ik vond het leuk dat jullie naar ons kwamen. Wel een beetje triestig dat het kindje niet was geboren. Toch was het ook grappig. Goed gedaan!!”

“Het was spannend; Wat gaat er gebeuren? Hoe gaat het aflopen?… Is het ei echt?
Sorry dat ik vanavond niet kan komen kijken. Het was zeer mooi gespeeld.”

“Eigenlijk was ik vreselijk ontroerd. De voorstelling was grappig, afwisselend qua stemming enzomeer maar mijn voornaamste gevoel was ontroering. Doordat het in de klas doorging, had ik verwacht dat het moeilijk zou zijn om in te leven, maar dat was niet zo. Ik voelde ao sterk de ontgoocheling van de ouders omdat hun ei niet uitkwam. Ik zag aan de leerlingen dat ze vaak lachten maar ook dat ze andere, ernstige dingen voelden. De acteurs bleven elkaar meneer en mevrouw noemen, ik vind het raar dat de leerlingen daarover achteraf niks zegden. Het was uniek om jullie in de klas te hebben! Hartelijk dank!!!”