Sandrine, Brahim, Elke Bruyneel & Jim Cole: Motown - 50 years and more

Didier Martens (01/06/2010)

Wij zijn grootgebracht met de Amerikaanse Tamla Motown Sound. Benieuwd hoe onze Vlaamse souldiva’s en hun soulmates het er van af brengen. Klasse en talent is in overvloed aanwezig. Nu nog de feeling met het publiek en we zijn vertrokken voor een gezellig avondje genieten van al dat moois.

Anita Pille (03/06/2010)

Motown : deze titel geeft weinig prijs. Met klinkende namen zoals Sandrine en Brahim kan men alle kanten uit.Met Elke Bruyneel en Jim Cole erbij gaan we beslist terug in the mood van de sixties . Wij kijken er heel erg naar uit.

Xander Desmet (12/06/2010)

Hopelijk een mooi eerbetoon aan al die ongelofelijke artiesten die ooit bij Motown hebben getekend!

Jules Lambrecht (25/11/2010)

Gisteravond was ik aanwezig op de preview in de Marconi-studio op de Reyerslaan. De playlist zit redelijk in mekaar, al vind ik het fout om met een medley te beginnen.
Hou zoiets toch liever voor een encore, mensen toch!
De grote revelatie is voor mij Elke Bruyneel, die ik niet kende en nooit eerder zag optreden. Wat een madam ! Jim Cole verbaast iedereen met zijn prachtige gitaarsolo op “easy” en kreeg er dan ook een welverdiend applaus voor.
Sandrine ging even de mist in door zich in haar bindteksten van titelnummer te vergissen, maar herpakte zich snel toen het even stil werd.
Brahim was duidelijk de enige met genoeg stemkracht om “Reach Out, I’ll be there” geloofwaardig te kunnen brengen.
Het is toch merkwaardig dat deze jonge mensen, die nog niet eens geboren waren op het moment dat de meeste van deze Motown-klassiekers hoog in de hitparade stonden, er in slaagden de sound welhaast perfect te immiteren. Het is duidelijk dat er veel werd geoefend !
De grootste pluim gaat naar de drummer van de Funk Brothers, die net als de originele Motown percussionisten, alle nummers perfect wist te “dragen”.
De klanktechnici, ook jongelui, hadden de snare drum wat meer mogen doen uitkomen door er een apparte mike op te richten, is mijn enige technische bemerking, want de snare-drum was de “handtekening” van alle Motown-hits.
Het was verder een gepolijst optreden met een geweldige drive en zeer gevarieerd binnen het genre. Ik miste “ I heard it through the grapevine”, maar om dit te coveren moet je dan ook minstens zo goed zijn als Marvin Gaye zelf, en zo iemand zat er niet in de groep. Voor een belgisch product is deze show van zeer hoog niveau, echter niet in het minst door de hoge bekwaamheidsgraad van de deelnemende muzikanten.
Deze Motown “greatest hits” mag door niemand gemist worden die fan is van het genre, zoveel moet voor elkeen duidelijk zijn.

Didier Martens (27/11/2010)

Schitterend optreden dat in sneltreinvaart over de toeschouwers walste. Twee uren genieten van soul waar we mee opgroeiden en uitgingen. Prima muzikanten van The Funk Brothers rond een kwartet zangers en zangeressen. In een 1e glad gepolijst deel passeerden alle bekende nummers de revue. Er waren maar enkele intromaten nodig voor herkenning. Het 2e deel mochten Elke, Sandrine, Jim en Brahim ook even hun eigen ding doen. Om het met hun woorden te zeggen, I like it.

anita pille (29/11/2010)

Er was veel interactie tussen publiek,degelijke muzikanten en zangers.Elke Bruyneel : wat een prachtige stem. Neem daar het fantastische gitaarspel en de aangename stem van Jim Cole bij en dan kan het niet meer stuk. Brahim kwam iets minder aan bod maar was publieksopwarmer van dienst en in supervorm. Sandrine , de spring in ‘t veld en zangeres met pit en stem. Een geslaagde avond ….op naar de volgende.

Joan Van Weehaeghe (30/11/2010)

Vorig weekend herleefden de jaren 60 en 70 in de Motownarena van het Cultuurcentrum. Zowel de vele jongeren als de iets ouderen leeefden intens mee met deze maidenshow. Getuige de (verplicht) staande ovaties en de samenzang. Dat het frêle lichaam van Sandrine en de brede borstkas van Brahim, in zijn te nauwe jasje, een ferme longinhoud hadden, dat wisten we al, maar dat de, voor mij niet zo bekende Elke Bruyneel en Jim Cole, om zijn band niet te vergeten, er ook wel iets (sic) van konden, was voor mij een hele openbaring. Ze overtroffen mijn stoutste verwachtingen. Subliem. En niet alleen voor mij, want de hele zaal hield blijkbaar van die hemelse noten. Stevie Wonder, Marvin Gaye, … hebben er ongetwijfeld ook van genoten. Het niveau kon je vergelijken met de stiletto’s van Sandrine, iemand anders zou er hoogtevrees van krijgen. De inspecteurs van de Michelin zouden zeker niet aarzelen om hen nu al een ster te geven, ware het niet dat de stylist(e) vestimentair nog wat werk heeft en de akoestiek van onze zaal zo prima is, dat de volumeknop een paar streepjes mocht teruggedraaid worden, maar dit zijn maar minieme minpuntjes op een geslaagde avond, die nu al zal geboekstaafd worden in de top tien van het afgelopen jaar. Geen wonder dat het sneeuwtapijt weg was bij het einde van de voorstelling. Ook de sneeuw zal gesmolten zijn door zoveel vocaal geweld. Op naar een nieuwe aangename avond.

De Plancke Katrien en co (01/12/2010)

Samen met mijn dochter en vriend heb ik super genoten van de Motown-klanken !! Ik voelde me weer piep jong … Hihi…
Nieuwe namen die zeker de moeite waren en gekende namen die er beslist ook wat van kennen. Brahim was hilarisch in het dialect, echt bère geestig !! Zeker een aanrader !!